‘İslam’a gelen en büyük saldırı kendi içinden’

Örneğin Yusuf El Karadavi gibi saygın bir alim, Şiileri düşmanlık ve tekfir (kafirlikle suçlama) derecesinde eleştirdiği görüşleriyle bizi şaşırttı. Oysa Müslüman alimler, iki yıl önce Amman’da yapılan bir toplantıda farklı İslam mezhepleri arasında tekfiri yasaklayan bir belgeyi kabul etmişlerdi.

ISLAH ÖLDÜREREK YAPILIR MI?
Bu belge bir yana, Müslüman bir alimin diğer bir Müslüman grubu tekfir etmeye cesaret etmesi anlaşılır gibi değil. Sırf şu veya bu partiyi desteklediği, şu veya bu devlete sıcak baktığı için bir grup nasıl tekfir edilebilir? Dinin inanç veya inkar bakımından siyasi içtihatla veya kimlikle ilişkisi nedir?

Sonra bir başka büyük din alimi, Suudi ArabistanYargı Yüksek Konseyi Başkanı Salih El Lihedan, insanlar arasında bozulmayı ve rezilliği pohpohlayan uydu kanallarının sahiplerinin öldürülmesini mübah sayan, hatta bunun için çağrı yapan bir fetva yayınladı.

Hiç kimse, din adamlarının bu türden programların genel ahlak, sosyal ve dini istikrar üzerindeki tehlikesine dikkat çekme ve toplumu uyarma haklarını, hatta yükümlülüklerini inkar etmiyor.

Fakat ıslah öldürerek yapılır mı? Sonra ölüm hükmü çıkarma veya teşvik etme otoritesine kim sahip? Bazen cihat adına, bazen de Müslümanların haklarını savunmak adına girişilen bu tür işlerin İslam dünyasını sürüklediği korkunç trajediler yetmez mi artık? Dini bir merciden böyle bir söz çıktığı zaman, aşırı görüşlere sahip gençlerin inancı savunmak gerekçesiyle birilerini öldürmekten başka birşey yapması beklenebilir mi? İnsanların can ve mallarını koruma, yasaları ihlal etmemeleri için onları sorgulama ve cezalandırma noktasında devletin otoritesi ve sorumlulukları nerede?

BÖYLE FETVALAR ZULÜMDÜR
11 Eylül’ün yıl dönümünde, Suudi Arabistan Kralı Abdullah Bin Abdulaziz’in dinler arasındaki evrensel diyaloğu ve işbirliğini geliştirmeye, İslam’ın maruz kaldığı karalama kampanyasını durdurmaya çalıştığı bir zamanda, tekfir ve öldürme çağrısı yapan fetvalar yayınlamak zulümdür.

Bazı uydu kanallarının eğriliklerini doğrultmak, televizyon sahiplerini öldürmek veya öldürülmelerini teşvik etmekle değil, onları yasalara uymaya, insanların inançları ve duygularına saygı göstermeye çağırarak olur. Cezalandırmak gerekiyorsa, bu cezayı belirleyecek resmi bir yargı vardır.

DİNİ SEMBOLLER ADI ALTINDA İNSAN ÖLDÜRMEYİ ANLAYAMAYIZ
İçerik ve zamanlama itibariyle tuhaf olan bu tür fetvalara, “İslam ordusu”, “Muhammed’in ordusu”, “Kuran’ı savunma ordusu” ve başka dini isimler taşıyan silahlı hareketlerin kurulması da eklenebilir. Bu hareketler Fas’tan Pakistan’a kadar barındıkları ülkelerde ve son olarak Hindistan’da olduğu gibi, komşu ülkelerde silahlı eylemlerde bulunmaktalar.

Bazı insanların, hükümetlerinin ulusal politikalarına karşı çıkmalarını anlarız. Bu itirazı dile getirme haklarını da anlarız. Fakat karşı çıkanların, dini semboller adı altında gelişi güzel insan öldürmeleri, anlaşılması ve haklı görülmesi mümkün olmayan bir durumdur.

Böyle hareketler, dini söylemlere ve sembollere zarar verir, İslam’a kötülük yapmak için pusuda bekleyenlerin kampanyalarına daha fazla gerekçe kazandırır.

Müslümanların “İslam” adını kullanarak yaptıkları bu türden davranışlar şu iki tehlikeli duruma sebep oluyor: Birincisi İslam toplumları ile başka toplumlar arasındaki uçurum genişliyor. Samimi liderler ve Müslüman aydınlar, pohpohlanan olumsuz görüntüleri düzelterek bu uçurumu kapatmaya çalışıyor. İkincisi ise İslam’ın imajı sadece Müslüman olmayanların gözünde değil, bu dine inananların gözünde de karalanıyor.

Böylelikle İslam’ı savunduğunu iddia edenlerin bu dine verdiği zarar, İslam’a nefretlerini açıklamakta tereddüt etmeyenlerden daha fazla oluyor. İslam öncesi Arap şairi Tarafa İbn El’Abd ne güzel söylemiş: “Yakın olanın zulmü nefse, Hint kılıcının darbesinden daha acı gelir.”

* Lübnan’da yayımlanan El Müstakbel gazetesi, Lübnan eksi milletvekili, 19 Eylül 2008, Arapçadan çeviri: Halil Çelik