Scorsese, dünyanın en önemli rock’n roll grubu Rolling Stones’un 29 Ekim ve 1 Kasım 2006’da Beacon Theatre’da gerçekleştirdiği konseri konu alan belgeselinde, bu efsanevi grubun saf enerjisini yakalayabilmek için ödüllü bir kamera ekibiyle çalıştı. Genesis Hi Def kamerası da dahil olmak üzere toplam18 adet 35mm kamerayla gerçekleştirilen çekimler, Oscar ödüllü görüntü yönetmeni Robert Richardson (The Aviator, JFK) yönetiminde yine dünyaca ünlü ödüllü görüntü yönetmenlerinin ortaklığı ile gerçekleştirildi.
Filmde yer alan konuk sanatçılar ise White Stripes grubundan Jack White, Christina Aguilera ve Buddy Guy. Konseri izlemeye gelenler arasında eski ABD başkanı Bill Clinton ve ailesi de var. Film, aynı zamanda kamera arkası görüntülere ve sanatçılarla yapılan çok özel ropörtajlara da yer veriyor.
Yapımcılığını ve finansörlüğünü Steve Bing’in Shangri-La Entertainment şirketi ve Rolling Stones’un uzun süre tur menajerliğini üstlenmiş Michael Cohl’un üstlendiği belgeselin, yürütücü yapımcıları ise Rolling Stones üyeleri Mick Jagger, Keith Richards, Charlie Watts ve Ronnie Wood.
Yönetmen: Martin Scorsese
Oyuncular: Martin Scorsese, Mick Jagger, Christina Aguilera, Keith Richards, Bill Clinton
Senaryo: Steve Bing
Tür: Belgesel, Müzikal
Dil: Altyazılı
Vizyondaki filmlerin gösterim yerleri ve zamanları...
ROLLING STONES HAKKINDA
1962’de Londra’da kurulan grup, kendisinden önce yapılan müzik tarzlarının özünü çıkartıp kendisinden sonrakileri ise büyük ölçüde etkilemiştir.
Bütün müzik türlerini incelediğimizde bu itibarı kazanan oldukça az müzisyen olduğunu görüyoruz ve Stones onların arasında gururla duruyor.
1970’lerin öncesinden başlayarak grubun çıkardığı her albüm-1964’deki The Rolling Stones’dan 1972’de çıkan Exile on Main Street’e kadar- sadece o dönemin müziğini anlamak için değil aynı zamanda o dönemin kendisini anlamak için de çok önemli.
Blues ve R&B’ye yoğun ilgi duyan Stones, ilk yıllarında ABD’de özellikle genç dinleyicileri müzikle buluşturdu.
İlk yıllarında grup açıkça politik olmasa da Afro Amerikan tarzı müziğe olan bağımlılıkları -Robert Johnson’dan, Muddy Waters’a, Marvin Gay’e- insan hakları hareketleriyle yakın ilişki içindeydi.
Yakın zamanda solist Mick Jagger, gitaristler Keith Richards, Brian Jones, basist Bill Wyman, ve baterist Charlie Watts o dönemin isyankar tarzıyla eş anlamlı hale geldiler.
Satisfaction, Street Fighting Man, Sympathy for the Devil, ve Gimme Shelter o dönemin öfkesini, şiddetini ve kaosunu yansıtıyordu.
60’lı yıllardan 70’lere geçerken Stones popüler müzikteki her şeyle yarışabilen bir yaratıcılık içine girdi.
Beggars Banquet (1968), Let It Bleed (1969), Sticky Fingers (1971) ve Exile on Main Street (1972) hak ettikleri gibi tüm zamanların en iyi albümleri arasına girdiler.
Let It Bleed üzerinde çalışırlarken Brian Jones’un ölümü üzerine onun yerini Mick Taylor aldı.
1975’te Mick Taylor’ın yerini Ronnie Wood aldı.
Tattoo You (1981) grubun repertuarına Start Me Up, Waiting on a Friend gibi klasikleri ekledi.
1989’da Steel Wheels albümüyle 7 yılın ardından Stones yeniden yollara düştü.
Sonraki periyodda güvenilir ve güçlü albümlerle yola devam ettiler: Vodoo Lounge (1994), Stripped (1995), Bridges to Babylon (1997), Forty Licks (2002), A Bigger Bang (2005).
Stones canlı performansın standardını belirledi. Grubun tarihindeki en büyük başarılarından biridir bu.
Basist Darryl Jones 1994 senesinde Bill Wyman’ın yerini alarak gruba katıldı.
Stones müzikle ilgili haberlerin yanı sıra tutuklanmalar, boşanmalar, provokatif olaylarla da haberlerde geniş yer aldı ve şüphesiz Mick Jagger dünyanın en ünlü insanlarından biri haline geldi.
Tüm bu haberlere rağmen onlar müzikleriyle tanınıyorlar. Mick Jagger olağanüstü bir solist ve sahne üzerindeki performansıyla gelmiş geçmiş en iyi müzisyenlerden.
Keith Richards Stones’un itici gücü ve müziklerini anında ayırt edilebilir kılan kişi.
Ronnie Wood, Richards’la ritmik kardeşliği olan bir gitarist, aynı zamanda şarkıları melodik ve marifetli dokunuşlarıyla renklendirerek dokuyor.
Ve Charlie Watts, söylemeye gerek yok, o rock dünyasının en iyi davulcularından. O ve Darryl Jones rock’n roll’u canlandırıyor.
Onlar anı yaşıyor ve yaratıyorlar, bu nedenle Stones hayranları hala onları izlemeye gidiyorlar. Rolling Stones’un canlı performansını izlemek konusunda son defa diye bir şey söz konusu olamaz.
